Menu

Martine Wols

MARTINE WOLS, PROCES ENGINEER BIJ LYONDELLBASELL

Martine Wols ging na haar studie Chemische Technologie aan de slag als process engineer bij LyondellBasell in Moerdijk. Nu, vier jaar later, is zij nog altijd enthousiast over haar keuze.

Curriculum Vitae

foto martine wols

  • Naam: Martine Wols
  • Leeftijd: 29 jaar
  • Woonplaats: Barendrecht
  • Huwelijkse staat: getrouwd
  • Kinderen: geen
  • Opleidingen: gymnasium met bèta-pakket en Chemische Technologie aan de TU Delft, inclusief stage  bij Unilever Vlaardingen bij de afdeling Home and Personal Care
  • Nevenactiviteiten: secretaris van de badmintonvereniging in Maasdam
  • Werkgevers: Martine werkt sinds haar afstuderen in 2010 bij LyondellBasell in Moerdijk. In die periode  was zij ook één jaar productiecoördinator van de fabriek. Tijdens haar studie werkte Martine als manusje-van-alles en directieassistent bij C3, dat chemie promoot in het onderwijs.

Wie is Martine Wols naast haar werk?
Als Wols niet actief is voor LyondellBasell, is ze te vinden op het badmintonveld, de racefiets of haar loopschoenen. Ook vindt ze koken erg leuk, met als voorlopig hoogtepunt de geslaagde spekkoek.

Wie ben je, waar werk je en wat is je functienaam?
Ik ben Martine Wols en ik werk bij LyondellBasell in Moerdijk als process engineer. De ene helft van de tijd probeer ik de fabriek te verbeteren, de andere helft houd ik me bezig met het besparen van CO2-uitstoot en energieverbruik. Voor CO2 zorg ik ervoor dat LyondellBasell Moerdijk alles doet wat vanuit de verheidswetgeving verplicht is. Voor energie houd ik het verbruik bij en kijk ik waar we kunnen minderen. We willen namelijk per jaar 2 procent minder  energie gebruiken.
Om dat te realiseren,werk ik met twee teams: het operatorteam van vijf man en het dagdienstteam van zes man.

Wat vertel je tegen kinderen als zij vragen wat voor werk je doet?
Aan hen vertel ik dat ik onderzoeker ben, een soort Willy Wortel. Dat komt het dichtst in de buurt van wat ik doe en wat zij zich kunnen voorstellen. Ook maak ik weleens de vergelijking met een parel die als één zandkorreltje begint en dan groeit doordat er allemaal laagjes omheen worden gebouwd. Dat doe ik ook, maar dan met plastic. Ik kijk hoe je het beste plastic korrels kunt laten groeien.

Hoe ben je in deze baan terechtgekomen?
Op de lagere school had ik totaal niet iets met chemie. Ik wilde toen schooljuf worden! (lacht)
Maar op het gymnasium vond ik scheikunde heel erg leuk, dus toen bedacht ik me dat ik daar iets mee wilde doen. En toen mijn ouders me meenamen naar de Dag van de Chemie bij Shell Moerdijk, liepen we in de controlekamer rond en dacht ik: dit zie ik mezelf ook wel doen. Die schermen met processen, het idee dat iets door pijpen heen gaat en als een ander product eruit komt, dat trok me wel.
Want hoe werkt dat proces? Hoe stuur je dat bij? Een paar jaar later was ik weer bij een Dag van de Chemie, maar toen bij Lyondell. Ik studeerde toen nog Chemische Technologie aan de TU Delft en wilde mijn ouders laten zien wáár ik voor leerde. De gemoedelijke sfeer, de vriendelijke mensen, het open bedrijf: het sprak me allemaal erg aan. Dus toen ik door Lyondell in Moerdijk gevraagd werd omdat er een vacature was, ging ik daar twee weken later aan de slag!

Wat vind je zo leuk aan wat je doet?
Ik vind het heel leuk om zaken te zien verbeteren. Ik bedenk van tevoren wat ik wil aanpakken,
duik erin, praat erover met collega’s, en dan blijken er allemaal oplossingen te zijn om een proces te verbeteren, goedkoper te produceren of energie te besparen. Bovendien vind ik puzzelen leuk.
Er gebeurt weleens wat in zo’n fabriek, maar je hebt niet overal meters. Ook kun je niet naar binnen kijken, want het is een grote stalen massa. Waarom is de korrel een klont geworden?
En hoe kunnen we dat voorkomen? Het is een soort raadsel dat je op moet lossen.

Op welke eigen prestatie ben je het meest trots?
Daar hoef ik niet lang over na te denken: mijn energieteams. Toen ik daarmee begon, zeiden mijn collega’s dat we hier ‘uitbespaard’ waren. Gelukkig zijn we nu twee jaar verder en komen de operators nog steeds met écht goede besparingsideeën. Dan loop ik door de controlekamer en hoor ik de een tegen de ander zeggen: ‘Joh, zet die stoom eens wat minder, weet je wel wat dat kost?’ Die inzet blijkt ook uit de resultaten.
Zo hebben we inmiddels een plan om de komende jaren 10 procent energie te besparen. En we zijn goed bezig, want we hebben vorig jaar 3 procent bespaard en zijn voor dit jaar ook al hard op weg.
Dat lukt doordat de operators echt betrokken zijn bij de plannen én de uitvoering. Zo ben ik een keer met twee operators ‘s avonds de fabriek ingegaan met een warmtecamera om te zien waar er isolatie ontbreekt. Dat heeft uiteindelijk voldoende isolatieplekken opgeleverd om voor 12 duizend euro aan energie te besparen. Dat hebben we met z’n allen gedaan.

Wat drijft je in je werk?
Ik vind het een uitdaging om doelen te bereiken. Hoe kom je op de beste manier van punt A naar punt B? Daarnaast ben ik een tikkeltje perfectionistisch en heb ik de wind mee omdat energie tegenwoordig zo belangrijk is. Maar ik heb vooral een uitdaging nodig. Als ik iets onder de knie heb, wordt het minder interessant. Als iedereen van tevoren zegt dat iets me toch niet gaat lukken,
dan denk ik: nou, dat zullen we nog weleens zien.

Wat levert je werk je op?
Ik ga vaak naar huis met het gevoel dat ik echt iets gedaan heb. Dat de fabriek weer iets beter is geworden. Daarnaast ben ik een mensenmens die graag in teams werkt, zoals met operators. Ook over mijn salaris ben ik erg tevreden. Ik kan mijn hypotheek betalen en ik houd genoeg geld over om leuke dingen te doen. Maar dat is niet het allerbelangrijkste. Ik moet plezier hebben in mijn werk en niet op maandag denken: ach jee, ik moet weer!

Aan welke consumentenproducten lever jij een bijdrage?
Wij maken kunststof korrels die in grote zakken naar onze klanten gaan. Ik lever zo een bijdrage aan onder meer de ijsbakken van Hertog, Tupperware en bumpers voor auto’s. Dat is uitdagend, want een bumper moet in een snikhete woestijn even goed werken als bij 40 graden onder nul in Canada. Dat geldt ook voor Tupperware, dat zowel in de vriezer als in de magnetron moet kunnen. Op al die producten zit geen stempel ‘LyondellBasell’, maar de basis hiervan komt hier uit de fabriek rollen.

Wat zou je nóg liever doen dan wat je nu doet?
Ik wil in ieder geval in de chemie blijven werken. Wel zou ik voor nu meer willen doen met het management van grote projecten. Hoe bouw je een heel nieuw onderdeel van begin tot eind?
Aan de andere kant zou ik ook dichter op het proces willen zitten. De technologie waar ik nu aan werk is vaak voor de langere termijn, terwijl ik ook op de korte termijn wil meekijken.
Waarom hebben we deze maand meer stoom gebruikt dan normaal? Hoe komt het dat er meer grondstof is ingezet? Hoe kun je de procedures voor operators verbeteren?

Hoe zie je jezelf over tien jaar?
Ik zou meer strategisch en meer aansturend willen functioneren, waarbij de mensen waar ik mee werk de details behandelen. Soms lijkt uit mijn huidige positie een oplossing heel logisch,
maar bekijk je het grotere plaatje, dan wordt een andere optie ineens veel interessanter.
Ik wil dus een grotere puzzel met meer stukjes. Ik denk dan aan de positie van operations manager, die ervoor zorgt dat de fabriek op de juiste manier bestuurd wordt. Ook hoef ik niet persé in Moerdijk te blijven. Zo heb ik van horen zeggen dat we een fabriek in Zuid-Frankrijk hebben die aan de Côte d’Azur ligt. Dat lijkt me geen vervelende plek om naartoe te moeten. (lacht) Polen of China spreken me minder aan. Ik wil vooral dingen doen die ik leuk vind, dus als ik dan toch ergens naartoe moet, dan graag naar een vakantieland.

 

Kijk ook eens op onze andere websites:

mijnscheikunde

sciencespace

natuurkundenl