Menu

Karin Heesakkers

De Sterrenjuf

Karin Heesakkers studeerde sterrenkunde aan de Universiteit Utrecht. Na een aantal jaar werken in de ICT-sector richtte ze haar eigen bedrijf op en sinds 2006 geeft ze sterrenkundelessen aan leerlingen en leerkrachten in het basisonderwijs.

Hoe werd je sterrenkundige?
Mijn vader vertelde me als kind veel verhalen over de sterren, waardoor ik er erg nieuwsgierig naar werd. Ik wilde toen al meer weten over de relativiteitstheorie. En ik wilde, zoals veel kinderen, ook wel astronaut worden. Op de middelbare school was ik goed in wis- en natuurkunde. Die vakken studeren leek me toen saai (sorry natuurkundigen), sterrenkunde klonk me (met mijn vaders verhalen in mijn achterhoofd) toch wat romantischer in de oren. Ik stelde me voor dat daar ook veel filosofische aspecten bij aan bod zouden komen. Dus ging ik naar Utrecht.
Wat vond je speciaal tijdens je studietijd?
Het gaf me wel een speciaal gevoel om de enige vrouw in mijn jaar te zijn. Ik voelde me altijd gewaardeerd om mijn aanwezigheid. Verder herinner ik me de spectaculaire kerstcolleges van Nauta: zijn witte handschoenen die staande golven aanwezen in blacklight, en dat hij studenten rondjes liet draaien op een bureaustoel, al zwierend met een fietswiel. Ook herinner ik me nog de hilariteit in wiskundecolleges als de hoogleraar zichzelf weer had vastgerekend op vijf schoolborden, en we werkelijk niet begrepen wat we die dag verondersteld werden te leren.

Wat gebeurde daarna?
Eenmaal afgestudeerd realiseerde ik me dat ik me in het wetenschappelijke wereldje toch niet helemaal thuis voelde Ik kwam terecht bij één van de voorlopers van Cap Gemini en maakte de tien daarop volgende jaren carrière in de ICT-wereld. Daar heb ik veel geleerd over mensen en hun drijfveren. Op een gegeven moment realiseerde ik me dat ik weliswaar goed was in mijn werk, maar dat mijn hart er niet lag. Bij toeval ontdekte ik waar dat wel lag. Eén van mijn kinderen had op de basisschool extra uitdaging nodig. Ik maakte wat sterrenkundelessen voor een klein groepje voorsprongleerlingen en werd getroffen door de gretigheid waarmee de kinderen ermee aan de slag gingen. Ze stelden fantastische vragen, vaak ook niet over de eenvoudigste onderwerpen. Ik vond het een uitdaging om modellen en beeldmateriaal te verzinnen waarmee ik hun vragen zonder ingewikkelde natuurkunde kon beantwoorden. En waarmee ik hun enthousiasme en leergierigheid verder kon prikkelen. Zo is het nieuwe bedrijf KleinKracht geboren. Nu geef ik sterrenkundelessen op vele basisscholen. Van kleuter tot groep 8. Bij de kleuters heb ik een astronaut-handpop bij me die op de maan is geweest en gezien heeft dat de aarde gewoon een bolletje is dat in de ruimte hangt, zonder draadje! Bij de hogere groepen geef ik over veel verschillende onderwerpen les. Steeds probeer ik ze de verwondering te laten voelen over ons heelal. En altijd volgen er vragen over zwarte gaten en de oerknal…
Inmiddels heb ik ook een boek geschreven, getiteld ‘Sterren in de klas – leer kinderen onderzoeken met sterrenkunde als inpsiratiebron’, voor ouders en leerkrachten. Meer informatie over alles wat ik doe is te vinden op www.kleinkracht.nl.

Wat is fascinerend aan je huidige werk?
Door het sterk vereenvoudigen van ingewikkelde zaken ben ik zelf de essentie ervan ook beter gaan begrijpen. Ik heb in mijn hele studietijd niet beseft hoe leeg het heelal is, zoals ik dat nu doe. Toen ik een schaalmodel van ons planetenstelsel maakte en de afstand tussen de aarde en de maan voor me zag liggen, heb ik het eerst drie keer nagerekend. Ik kon maar niet geloven dat de maan echt zo ver van de aarde stond. En wanneer je de zon als een knikker op een grasveld legt, dan horen er een paar stofjes tot een afstand van 45 meter bij (de planeten). De volgende ster (de volgende knikker) ligt dan in Parijs. Twee eenzame knikkers, en verder leegte. En dat is dan een model van een druk sterrenstelsel!
Verder vind ik de prachtige vragen die kinderen stellen enorm inspirerend. “Moet een planeet ook water drinken?” “Kan er hier op mijn hand ook een oerknal ontstaan?” “Waar heeft God zich verstopt in het heelal?” En bovenal ben ik onder de indruk van het begripsvermogen van sommige kinderen. Zo klein en dan al zulke grootse dingen kunnen bevatten! Als het me gelukt is iets heel ingewikkelds over te brengen, bruis ik weer een hele week van energie. En dát is natuurkundig niet verklaarbaar!

Zou je terugkijkend opnieuw voor dezelfde studie kiezen?
Ik zou het nu nog graag een keertje overdoen. Ik weet zeker dat ik er nu veel meer uit zou halen, en veel beter zou opletten wat ik nou eigenlijk aan het leren was… En ik zou ook nog wel psychologie, filosofie en theologie willen studeren! Liefst allemaal tegelijk met bruggetjes ertussen.

Kijk ook eens op onze andere websites:

mijnscheikunde

sciencespace

natuurkundenl