Menu

Rob Verzijden

ROB VERZIJDEN, SENIOR HSE SPECIALIST BIJ SHELL PERNIS

Hij kwam 37 jaar geleden binnen als een ‘rare snuiter’, maar inmiddels zorgt Rob Verzijden er al bijna twintig jaar voor dat Shell Pernis zo veilig mogelijk werkt. Zijn grote drijfveer: de hoeveelheid leed in de wereld verminderen, zowel op de site als in de maatschappij.

Curriculum Vitae

  • Naam: Rob Verzijdenfoto rob verzijden bewerkt
  • Leeftijd: 59
  • Woonplaats: Schiedam
  • Huwelijkse Staat: Getrouwd
  • Kinderen: Twee: een dochter van 23 die bij Pameijer werkt en een zoon van 27 die onder de noemer Rookbaard smit is (Verzijden,
    niet zonder trots: “Hij heeft ook een trailer met daarop een barbecue van ruim drie meter lang en een meter breed waarmee hij op braderieën staat.”)
  • Opleidingen:
    – Lagere school in Schiedam
    – Havo met bètapakket in Schiedam
    – HTS Chemische Technologie in Dordrecht
    – Management of Safety, Health & Environment bij Toptech, verbonden aan de TU Delft. (“Ik weet niet zeker of dit een academische titel is, want ik zet nooit een titel voor mijn naam. Ik ben gewoon Rob, maar ik heb een diploma waar ‘master’ op staat. Geweldig hè?”)
  • Nevenactiviteiten: Zat tussen 1986 en 1998 in de ondernemingsraad van Shell Pernis, waarvan acht jaar als secretaris. Ook was hij vroeger actief in ouderraden en de buurtvereniging.
    (“Nu moet de volgende generatie dit maar gaan doen.”)
  • Werkgevers: Shell Pernis (“En een aantal discotheken in Spanje, plus veel baantjes in mijn studententijd, zoals bij de Eerste Nederlandse Fabriek van Manometers in Schiedam.”)

Wie is Rob Verzijden naast zijn werk?
Rob tennist graag en fietst heel veel, zowel woon-werkverkeer als met zijn gezin.
Bovendien golft hij sinds twee jaar, zowel met collega’s als met vrienden.

Wie ben je, waar werk je en wat is je functienaam?
Ik ben Rob Verzijden en werk bij Shell Nederland Raffinaderij in Pernis als senior Health, Safety & Environment specialist voor turnarounds en projecten. Dit betekent dat ik alle stops en projecten voor HSE overkoepelend begeleid. We hanteren daarbij ‘Goal Zero’. Dat staat voor geen ongevallen, en al helemaal geen ernstige ongevallen waarna mensen naar het ziekenhuis moeten. Ook willen we geen lekkages waardoor gevaarlijke stoffen vrijkomen. Bovendien willen we niet dat mensen een beroepsziekte oplopen of vermoeid het terrein verlaten en buiten de poort een auto-ongeval krijgen. Als al die dingen op nul staan, dan is de stop helemaal perfect gegaan. En dat lukt steeds vaker.

Wat vertel je tegen een kind als dat vraagt wat voor werk je doet?
Ik moet ervoor zorgen dat mensen geen ongevallen krijgen. Dat doe ik met name door mensen te adviseren over hoe zij veilig en milieuvriendelijk kunnen werken. Ik geef gevraagd advies als mensen een probleem hebben. Maar ik geef ook weleens, hoe zal ik het zeggen, ongewenst advies. Een politieagent adviseert ook weleens, nietwaar? Dat merken ze ook bij mij thuis. Dingen op de trap laten liggen is natuurlijk uit den boze. Ook heb ik op de fiets altijd een geel veiligheidshesje aan. Mijn kinderen zeggen dan: ‘Joh, ben jij helemaal gestoord met dat hesje?’ Mijn vrouw is het ook weleens zat. Maar het leuke is dat zij langzaamaan dat gedrag overnemen en bewust omgaan met het milieu. Zo pakken we bijna nooit de auto. Maar met een geel hesje op de fiets zitten, dat is nog wat te veel van het goede.

Hoe ben je in deze baan terechtgekomen?
Na de lagere school heb ik de havo met een bètapakket gedaan. Hierna deed ik HTS Chemische Technologie. Ik wilde zelf naar de Academie voor Industriële Vormgeving gaan. Maar mijn vader,
een heel concreet persoon, zei tegen mij: ‘Academie? Da’s een of andere sociale instelling,
dus dat doen we maar niet!’ Na de HTS ben ik een jaartje in Spanje gaan werken voor discotheken in Calella de la Costa, net boven Barcelona, als propper en barman.
Terug in Nederland kon ik uit vier banen kiezen, want solliciteren was toen heel makkelijk voor mensen met een chemische achtergrond. Ik koos voor Shell en werkte daar eerst twee jaar als operator en een jaar als wachtchef. Vervolgens werd ik dagchef en gaf ik veertien jaar leiding aan alle ploegen. Op een gegeven moment vroeg de directeur: ‘Wil jij niet gecertificeerd hoofd veiligheidskundige worden?’ Ik heb daarvoor de opleiding Management of Safety, Health & Environment gevolgd en werk nu negentien jaar in de HSE.

Wat vind je zo leuk aan wat je doet?
Toen ik hier kwam werken had ik lang haar en droeg ik een oorbel. Mensen vonden me een rare snuiter. De toenmalige directeur, G. M. Baars, vroeg me: ‘Rob, jij bent sociaal bewogen met de wereld, je demonstreerde tegen het leger, kun jij binnen een bedrijf als Shell werken?’
Ik zei dat als je de wereld wilt verbeteren en iets wilt doen aan het milieu, je dat het beste vanuit een organisatie kunt doen. Ik heb me daarom vanaf het begin ervoor ingezet om fabrieken zo milieuverantwoord te laten opereren. En dat kon, want er was hier vraag naar iemand zoals ik die vanuit ideologie er het beste van wilde maken. De directie stond hier ook altijd voor open, want ook zij wil natuurlijk veiligheid. Natuurlijk botsten we weleens, maar als je niet botst, dan daag je niet uit. Je moet als veiligheidskundige altijd een beetje het systeem onder druk zetten.

Op welke eigen prestatie ben je het meest trots?
Dat we veel minder echt ernstige ongevallen hebben. Dat resultaat is geen eenmansactie, maar het zal er door mij in ieder geval niet slechter op geworden zijn. Als er toch een ongeval gebeurt,
dan heb ik daar altijd de pest in. Ik kijk hoe we dat in de toekomst kunnen voorkomen.
Je moet namelijk blijven streven naar geen ongevallen. Alles is haalbaar, ook al is het maar tijdelijk. Als je dat niet iedere dag doet, dan begeef je je op glad ijs. Wat accepteer je wel, wat accepteer je niet?

Wat drijft je in je werk?
De zoektocht naar zo weinig mogelijk menselijk leed. Dat is absoluut de grote achterliggende drijfveer. Dat zit er gewoon in bij mij. Ik weet nog dat ik gekeurd werd voor militaire dienst en zei dat ik onder geen enkele voorwaarde het leger in zou gaan. De aalmoezenier vroeg toen of ik een dienstweigeraar was, maar dat was ik niet. Ik wilde elke vorm van alternatieve dienstverlening doen. Ik wilde gewoon niet de mogelijkheid hebben dat ik iemand anders iets zou moeten aandoen.
Het zit in mijn karakter dat ik heel moeilijk tegen onrecht en menselijk leed kan. Dat speelt een rol in mijn werk.

Wat levert je werk je op?
(lachend) Een heerlijk salaris van meerdere keren modaal. Ik word goed betaald. Ik heb bovenal plezier in mijn werk. Dat moet ook wel, anders houd je het niet lang vol. Ik heb heel erg prettige collega’s. Vaak is het contact oppervlakkig, maar ik zie ook een aantal van hen in de privésfeer.
Ik vind het hartstikke leuk om met mensen om te gaan en ik ga dan ook negen van de tien keer met plezier naar mijn werk.

Aan welke ‘normale’  producten lever jij een  bijdrage?
Mijn ‘product’ is dat we hier veilig en milieuverantwoord werken. Op die manier draag ik dus bij aan het opereren van de fabriek. De belangrijkste producten die er worden gemaakt zijn brandstoffen, zoals lpg, benzine, diesel, vliegtuigbrandstoffen en zware fuels. De chemietak maakt, samen met de fabriek in Moerdijk, veel grondstoffen voor bijvoorbeeld verf en kunststof. Wij staan aan het begin van bijna alles wat je tegenkomt in het dagelijks leven.

Wat zou je nóg liever doen dan wat je nu doet?
Ik heb vroeger een cursus gevolgd voor werken met keramiek en klei. Ook tekende en schilderde ik vroeger veel. Als ik dus nu een andere baan mocht kiezen, dan kies ik voor iets in de kunst en cultuur. Ook zou ik graag mensen met een beperking helpen. Daar zie je steeds meer leed ontstaan en daar kan ik een bijdrage aan leveren. Er is zo ontzettend veel te doen.

Hoe zie je jezelf over tien jaar?
Ik ben nu 59 en ik ga over maximaal anderhalf jaar mogelijk vrijwilligerswerk doen. Ik ben ervan overtuigd dat je de jeugd de toekomst moet geven. De jeugd krijgt zo de kans om hier een carrière op te bouwen, terwijl er in de wereld van vrijwilligerswerk enorm veel te doen is voor mij.
Mijn dochter en vrouw werken bij stichting Pameijer met mensen met een lichamelijke of geestelijke beperking. Zo nu en dan mag ik daar ook bij helpen, bijvoorbeeld als ze naar de Efteling gaan of als er gekookt moet worden voor het theater. Ik kan me voorstellen dat ik daar meer tijd voor vrijmaak. Maar er zijn ook veel eenzame ouderen die moeten leren hoe ze met de computer een belastingaangifte doen. Bij welke bank kun je nog binnenstappen om advies te vragen?
We denken dat iedereen meegroeit, maar op een gegeven moment gaat het zo snel dat je het niet meer kunt volgen. Daar wil ik bij helpen.

Kijk ook eens op onze andere websites:

mijnscheikunde

sciencespace

natuurkundenl